برخی ایدهپردازان همدل با وقایع اخیر، برای توصیف آن، از چنین عناوینی استفاده میکنند: «عادیسازی میانمایگی»، «جنبش رقص در حوزه عمومی»، و «اراده معطوف به تنانگی» (در مقابل اراده معطوف به قدرت). بنابراین، یکی از وجوه این آشوبها عبارت بود از: صریحترین بروز فاز سیاسی انقلاب جنسی در جامعه ایرانی. پیامدهای فرهنگی-اجتماعی این حرکت (که حداقل از 2015 وارد بالاترین سطح تبلیغ فراگیر شده)، فروریختن نظم پیشین و هرج و مرج جنسی است که نیاز به توضیح زیادی ندارد. (ببینید)

«آنهایی که از شما شکست خوردند، آرام نمینشینند. آنها درصدد این هستند که جبران کنند شکست خودشان را، ... بهحسب آنطوری که وضع آنها و سیره آنها است، به دست خود شما میخواهند جبران کنند. میخواهند شکست شما به دست خودتان باشد، و این امر بسیار مهم است و باید بسیار رویش دقت بشود ...» (جماران، ۱۳ دی ۱۳۶۲. صحیفه امام؛ ج ۱۸، ص ۲۸۱) [شرح در تصویر]

مدتها بعد از این نوشته، اصلاحیها هم ایده فروپاشی جامعه ایرانی را مطرح کردند؛ اما از زاویه دیدی متفاوت. البته این داستان بعد از ۱۴۰۱، به دهه هفتم میکشد.